TESTELT                                                                                                                “God is de levende, die mij ziet
                                                                                                                                 Ik sta in zijn dienst”
                                                                                                                                1 Kon: 17.1
                                           
MENSEN VAN BIJ ONS:  Zuster Vic BREMS.
   
Dochter van Monneke Brems en Marieke Pauwels, zus van Karel, Gerard, Maria, Lea en Leo.
Regelmatig zien we haar in de kerk op zaterdag of zondag. Zij is dit jaar 50 jaar in het   klooster  maar toch blijft zij iemand van ons, nauw verbonden met de familie en met de  parochie.

Zuster, je hebt in oktober 2008 je Gouden Kloosterjubileum gevierd. Proficiat . Hoe ervaar je dat?
DANK U. Ik voel me uitstekend. God zij dank ben ik gezond en daarbij heel gelukkig. Van mijn intrede in  1958 tot heden heb ik steeds mogen groeien in mijn geloof. Ik voel mij dankbaar omdat God door zijn Liefde mij heeft aangeraakt langs mensen: mijn lieve ouders, familie,  medezusters en vrienden. Ik kan  nog elke dag getuigen van de Blijde Boodschap van Christus.

Vertel eens  iets over je thuis en over je intrede in het klooster ?

We zijn  thuis met zes groot geworden en zeer jong werkte ik  als diamantsnijder  samen mijn vader, broers en zuster. Toen waren er vele diamantslijpers in Testelt en in de streek. Dat heb ik jaren gedaan maar door mijn gelovige opvoeding in ons gezin en de school, de vorming op gelovig en sociaal vlak in de Chiro en de BJB, de gesprekken met o.a. pastoor Van Wezemael en Backx ben ik in 1958, het fameuze Expojaar, als 20-jarige binnengetreden in de Congregatie van Onze Lieve Vrouw Onbevlekt Ontvangenis in Antwerpen, beter gekend onder de naam zusters Apostelinnen. Deze congregatie hield zich vooral bezig met “ onderwijs voor de armen ”, zoals de stichteres Agnes Baliques het bij de stichting in 1680 had voorgesteld.
Na mijn intrede heb ik de kans gekregen het diploma van onderwijzeres te halen en allerlei cursussen te volgen, daarna ben ik dus blijven lesgeven en directrice van de school geworden tot aan mijn pensioen in 1997.

En daarmee zijn we dus aangekomen in de huidige periode.
Inderdaad, ik wil nog elke dag getuigen van  Christus, zoals Hij ons voordeed “ ER ZIJN VOOR MEKAAR ”. Dit is op mijn 70ste jaar mijn blijvende opdracht en uitdaging. Ik denk dat het zich afspeelt op 3 gebieden:  mijn 20 medezusters,
meewerken tegen de kansarmoede in onze parochie in Berchem – Groenenhoek
en de jonge congregatie in Congo steunen.

Als overste van 20 zusters voel ik mij verantwoordelijk, wil ik mee waken over hun religieus zijn, gezondheid, huisvesting, kortom hun totale omgeving. Ik heb er aandacht voor, ik luister en ben begaan met hen opdat ze gelukkig mogen zijn.
Wij zijn 2 maal per dag biddend samen. 's Morgens om 7u om in de stilte individueel te bidden, te mediteren over een Bijbeltekst, een woord, een zin, een artikel dat ons treft. Om half acht morgenoffice of breviergebed en om acht uur Eucharistie.
Je vraagt of dit niet eentonig is. Het is zeker niet eentonig: we zijn bekommerd om elkaar, om wat er in onze parochie en in de wereld gebeurd. We hebben veel aan elkaar.
's Avonds hebben we dan officie, rozenhoedje en ontspanning.
Naargelang de mogelijkheden van elke zuster is er tijd voor eigen werk en bezigheid: kansarmen, wat handwerk, ontspanning, rust, wat praten...Je mag niet vergeten dat wij allen de gezegende leeftijd van boven de 65 jaar hebben.

Werken voor de kansarmen betekent voor ons vanuit de spiritualiteit van Sint-Vincentius, in de parochie het gevecht tegen de armoede, met o.a. klaarmaken van voedselpakketten, huisbezoeken, contacten met de nodige instanties om de belangen van deze mensen te verdedigen. Er zijn schrijnende situaties van mensen die niet uit hun schulden geraken. Een zwakke groep zijn ook alleenstaande moeders met kinderen.

De jonge gemeenschap van kloosterlingen in Lolo (Congo) bezorgt ons veel aandacht en vreugde, je voelt dat daar de kerk jong is. Het is nog een kleine groep van jonge zusters en het is ook voor ons hier in het westen een steun , dat op andere plaatsen in de wereld de kerk durft leven. Wij als bejaarde zusters zijn het biddend hart van onze congregatie, wereldwijd verbonden, vertrouwend op Gods Woord “ Mijn genade is u genoeg ”. Dit betekent: wij zijn rustig, wij zijn niet in paniek, wij vertrouwen op U en nemen onze verantwoordelijkheid voor de toekomst.

Kom je nog veel in Testelt, zuster?
Uiteraard niet zoveel maar ik hou wel nauw contact met de familie, zodat ik ook het reilen en het zeilen van de parochie een beetje kan volgen.
Zuster Vic hartelijk dank voor dit gesprek. Vanuit de parochie en de federatie wensen we het allerbeste voor je medezusters en jezelf.

Interview Herman Van Laer, april 2009