TESTELT: MENSEN VAN BIJ ONS 
 
Zuster Hildegarde:
50 jaar kloosterling en 48 jaar in Testelt.

Naar aan leiding van deze gebeurtenis hebben we met zuster Hildegarde een gesprek gehad over  haar activiteiten en werk, kortom hoe haar leven in deze 48 jaar is gelopen.
In dit artikel willen we het alleen hebben over zuster Hildegarde en later komen wij nog wel terug op het DEFINITIEF VERTREK van de zusters van Philippus Neri, na 108 jaar actieve aanwezigheid in parochie en onderwijs.

Vertel eens wat over jezelf, zuster.
Ik ben geboren op 11 februari 1936. Deze datum heeft er mij altijd aan herinnerd dat toen O.L.Vrouw aan Bernadette in Lourdes is verschenen.
Ik was de oudste van 12 kinderen uit een boerengezin in Kleine-Brogel. Ik was 14 toen het 12-de kind, ons Bernadette geboren werd. Op 8 jaar is zij verongelukt toen ze met haar fiets van school kwam.
Ik heb lager onderwijs gelopen  in Kleine-Brogel. Mijn middelbare studies heb ik gedaan in Overpelt, in de afdeling: Kleding. Daarna volgde ik regentaat in Hasselt,  waar ik ben afgestudeerd in 1956. Ik kon onmiddellijk gaan les geven in Houthalen.
Diep in mij was de overtuiging  gegroeid om in het klooster te gaan.  Niet iedereen vond dat een goed idee,  maar vader en moeder  hebben mij altijd daarin gesteund. Zo ben ik op 16 oktober 1958, 50 jaar terug, ingetreden bij de zusters van Philippus Neri in St.Niklaas.

Waarom deze  kloostergemeenschap ?
Dat lag gewoon in de lijn van de school waar ik les gaf, geleid door zusters van Philippus Neri en mijn tante en nicht, behoorden eveneens tot die congregatie. In de regel van de congregatie stond 'les geven aan het volkskind'. Vanuit die roeping en overtuiging heb ik altijd tussen de kinderen gestaan.

En zo je werd van Mathilde Grobben zuster Hildegarde.
Ja, ik gaf dus mijn ontslag in de school, stapte in het klooster als novice voor een half jaar, daarna 1 jaar postulaat. Op 8 mei 1960 legde ik mijn professie, mijn kloostergelofte af  in de handen van Moeder Overste te St.Niklaas. En mijn naam veranderde. Dit hoorde toen bij het kloosterleven om er zich bewust van te zijn dat een “nieuw, een ander leven” begon.
In augustus 1960 kwam ik naar Testelt om er samen met zuster Teresa, directrice, de beroepsschool uit te bouwen. Later kwam zuster Joanna hier ook bij. Ik kon er mijn hart dus uitleven: lesgeven en naaien. Ik heb 28 jaar lang vele jonge mensen (en moeders) leren naaien. Maar tijden veranderen en in 1980 sloot de beroepsschool en werd het Vernieuwd Secundair Onderwijs, het V.S.O. Opgericht.
Wij werkten samen met de zusters van de Voorzienigheid in Diest .
Samen met zuster Joanna en de andere leerkrachten hebben wij hier mooi werk verricht maar na 8 jaar werd door de kracht en de invloed van de grote scholen het V.S.O. geïntegreerd (opgeslorpt). In Diest heb ik dan nog 10 jaar het voor mij totaal nieuwe vak “ Technologishe Opvoeding” gegeven. 

Pensioen sinds 1996, op 60 jaar.
In deze laatste 12 jaar heb ik  helpen zorgen  voor de zusters Louisa, Helena en Teresa. Ook het gebouw, waar ik nu 48 jaar in woon ligt mij nauw aan het hart. Zeker nu wij weten dat wij uit Testelt gaan vertrekken.
Zuster Lidwina en ik wij werken hier voort, totdat wij weggaan, de datum is kortbij maar wanneer juist
weten wij nog niet.

ZING, VECHT, HUIL, BID, LACH, WERK en BEWONDER, dat zijn muzikale woorden uit een lied ,gezongen door Ramses Shaffy en Liesbeth List. Wanneer je nu je eigen leven overschouwt, wat betekenen die woorden dan ?      

Wat betekent huilen voor mij?
Huilen, droef zijn, meeleven...het gebeurt dikwijls in elk leven.
Afscheid nemen van zuster Helena, het einde van het beroepsonderwijs en van het V.S.O.,
afscheid nemen van het lesgeven, van 48 jaar Testelt, school, parochie, verenigingen, ziekenbezoek, ziekenzorg.
Afscheid nemen van dit huis, waar ik zoveel zusters gekend heb. Dit klooster samen met zuster Lidwina moeten sluiten, leeg achterlaten en elkaar goeie dag zeggen en vertrekken met ons valies vol herinneringen, zij naar Houthalen en ik naar Kwaadmechelen.
Huilen betekent ook voor mij meeleven met het leed van kinderen in de klas, met het leed  van ouders om hun kinderen of gezin, met zieken tijdens mijn bezoeken
Maar huilen is ook dankbaar zijn voor de troost, die je kan bieden en voor de hulp, de steun, het solidair-zijn, dat jezelf vaak ontvangt.

En dan bid ik.  Bidden is het leven in kloostergemeenschap.
Elke morgen bidden van het breviergebed, elke avond de vespers, vaak in onze kapel. Weten dat HIJ ons draagt. Bidden is vergeving vragen en diep in mij blijven dank zeggen om deze 50 jaar kloosterleven en 48 jaar Testelt. Bidden in groep is contact hebben met mensen, zusters, zieken, zangers, verenigingen, catechisten, leraressen en leraars,.
Bidden kan ook al fietsend door Testelt, al pratend, al kaartend. Ik denk ook op stille momenten aan Zuster Lidwina , die het in Houthalen zal gaan “halen” en ikzelf naar het” Kwade-Mechelen”, waar ik “ lieve zusters” zal ontmoeten, dat heb ik al ondervonden
                                                                                                               
Vechten en Zingen.
Ik was en bleef de jongste kloosterzuster. Twijfel, onzekerheid hield mij soms bezig . Maar ik had bewust mijn keuze gemaakt en indachtig de spreuk van mijn vader 'de boer, hij ploegde voort' deed mij blijven vechten.
Samen met zuster Teresa hebben wij gevochten voor de beroepsschool en misschien nog harder met zuster Joanna bij de start van het V.S.O. Ik ben blij en fier dat ik hiervoor heb mogen vechten en zo vele leerlingen heb kunnen helpen.
En op zulke momenten zingt diep in je een lied van vreugde en dankbaarheid.

Ik werk en bewonder.      
Werken, bezig zijn, lesgeven: geen beroep maar roeping, catechese, waarvoor ik zoveel jaar verantwoordelijk was,  ziekenzorg, 40 jaar bestuurslid KVLV....Jonge mensen( en moeders) leren naaien, en samen met hen vele trouwjurken gemaakt.
Er zijn vele voorbeelden voor bewondering. Ik denk in de eerste plaats aan mijn ouders:
wat zij voor elkaar en voor ons twaalf betekenden. Na het overlijden van mijn moeder was de band met mijn vader nog intenser. Ook de zusters zijn een houvast voor mij. Zuster Helena, die rust, steun en vrede gaf. Wij kwamen uit dezelfde streek. Zij is altijd een echte moeder voor mij geweest. Ik denk verder aan zuster Joanna en zuster Teresa, die vochten voor hun school. En met hen noem ik alle zusters, moeder Caroline, de zusters Melanie, Eugenie, Louisa, Amandina, Huberta.
Ik bewonder en ben vaak verwonderd en onder de indruk over de niet gemeten inzet van vele vrijwilligers: verenigingen, zangers en werkers in de kerk, de catechisten de parochie, de muziekschool, het onderwijs als directrice of onderwijzeres, vele collega's in Testelt en Diest, vele moeders en vaders om zich te geven aan de opvoeding van hun kinderen.

Hildegarde, Kerk en Leven dankt u voor dit gesprek. Het is een hele boterham. De parochie wenst u proficiat bij je 50 jaar inzet als kloosterling. En zoals beloofd wij komen met u en zuster Lidwina voor uw vertrek nog eens praten.

Herman van Laer - 2008