Monseigneur Frans Daneels, tot 1982  pastoor-deken van Averbode, nu bisschop in Rome.

Wij hebben het geluk gehad een gesprek met monseigneur Daneels te hebben in de abdij van Averbode. We mogen voor het parochieblad van de federatie Averbode en de website www.parochietestelt.be zijn benoeming tot Secretaris van  de Apostolische Signatuur en wijding tot bisschop niet onopgemerkt laten voorbijgaan. Immers, zoals zijn familie fier is om wat hij is en doet, zoals de abdijgemeenschap blij is om deze belangrijke functie voor een van haar medebroeders, zo is ook het dekenaat Averbode fier en gelukkig dat hij tussen ons woonde en werkte.

Na een kort overzicht van zijn leven als priester hebben wij met hem verder kunnen praten over zijn werk in Rome, de parochie Rillaar, het dekenaat Averbode, vreugde en pijn, zijn bidden en zijn bisschopsambt.

 




Kort overzicht van zijn leven
Frans Daneels trad in 1959 in de abdij van Averbode in, legde er twee jaar later zijn eerste professie af en werd in 1966 priester gewijd. Van 1971 tot 1975 was hij onderpastoor in Rillaar. Hij combineerde van toen zijn taken met het professoraat Kerkelijk Recht in de abdij tot 1987. Van 1975 tot 1982 was hij pastoor-deken in Averbode. In 1982 werd hij gekozen tot procurator-generaal van de Premonstratenzer-orde in Rome. Dat is contactman van de norbertijnerorde met de Heilige Stoel voor juridische kwesties. Tevens was hij gastprofessor Procesrecht aan de Gregoriaanse Universiteit te Rome van 1985 tot 2005. Op 1 maart 1987 begon hij voltijds te werken voor de Apostolische Signatuur en werd er twee jaar later promotor justitiae, promotor van het recht, en tenslotte in 2008 secretaris, belast met de dagelijkse leiding van de Apostolische Signatuur,

Wat is uw nieuwe taak in Rome?
Binnen de Romeinse Curie ( te vergelijken met de regering van een land maar dan voor gans de katholieke Kerk ) is de APOSTOLISCHE SIGNATUUR de hoogste kerkelijke rechtbank (te vergelijken met het Hof van Cassatie en de Raad van State) en tevens belast met het toezicht houden op een 1000-tal kerkelijke tribunalen over gans de wereld, zodat er in de Kerk op de juiste wijze recht wordt gesproken. Dit alles coordineren, leiden, richting geven en tegelijkertijd  moeilijke geschillen helpen oplossen is 'mijn werk’, als onmiddellijke medewerker van de kardinaal-prefekt.

Kunt ge iets vertellen over de tijd in Rillaar en het dekanaat Averbode?
Ik was graag in Rillaar bij pastoor Jef Willems ( ga daar maar eens mee praten, hij is van Testelt en 60 jaar priester dit jaar). Hij heeft mij de ' stiel', de ware roeping misschien wel van 'priester' zijn geleerd: dicht bij de mensen zijn, veel luisteren, helpen wat en waar kan. Dag in dag uit contact met mensen, mannen, vrouwen, jongeren , verenigingen, jeugdbeweging, opvang van nieuwkomers, mensen, die blij zijn, mensen, die bedroefd zijn. Ik bleef tegelijkertijd nauw betrokken bij de abdij ondermeer als professor Kerkelijk Recht.

Toen men mij vroeg om naar Averbode te komen, heb ik ja gezegd, omdat dit hoort bij  priester zijn: te gaan waar men u 'roept'. En ook deze periode is diep in mij gegrift, omdat werken in een parochie  misschien wel het mooiste is wat je kunt doen als priester: zoals Jezus tussen de mensen staan, luisteren naar hun verdriet en vooral met en voor hen bidden. Juist om als parochiegemeenschap verzorgd te kunnen bidden werd in die periode de dorpskerk van Averbode gebouwd, met de medewerking van een hele hoop vrijwilligers, die me bijzonder dierbaar zijn gebleven. Ik ging niet gaarne uit Averbode weg. Toch heb ik op de vraag naar Rome te gaan JA gezegd om te dienen, waar men mij nodig heeft, toen als procurator-generaal van onze Orde, daarna op de Apostolische Signatuur.                   

Wat is uw verdriet en uw vreugde?
Ik ben niet wat men zou kunnen noemen een 'uitbundig' mens, ik ben eerder aan de stille, zwijgzame kant. Uitbundig lachen het overkomt mij niet zo vaak. De verantwoordelijkheid als parochiepriester en deken en ook in mijn latere taken woog soms zwaar. Er zijn momenten van pijn, van droefheid, van diepe bekommernis, die je als priester meemaakt en meedraagt. Ik heb het altijd moeilijk gehad bij de begrafenis van een kind, het overlijden van een jongere. Dan voel je de droefheid van de ouders, van familie, van gans de gemeenschap. Op zo'n momenten ben je machteloos en toch ben je er op zo' momenten hard nodig. Het raakt je ook als een gezin om welke reden dan ook uiteenvalt, als mensen in ruzie met elkaar leven of geen hoop meer hebben.Van de andere kant mag ik zeggen dat ik gelukkig ben. Diep in mij is er steeds die rustige vreugde dat ik de Heer mag dienen en doen wat Hij me vraagt. De liefde die God ons schenkt in Jezus, Zijn Zoon, heeft mij blijvend gegrepen en maakt mij gelukkig.

Wat is bidden?
Bidden is voor mij bij de Heer zijn: luisteren naar zijn Woord en Hem ontmoeten in de dagelijkse Eucharistie, het breviergebed bidden, zo mogelijk in gemeenschap, de dagelijkse meditatie en het rozenhoedje, liefst tijdens een fikse wandeling. Ik denk dat bidden vanzelfsprekend is voor een gelovige. Het komt er niet op aan zelf veel te zeggen, maar gewoon om bij de Heer van mijn leven te zijn en naar Hem te luisteren. Ik zou dat vergelijken met getrouwde mensen: als die geen tijd meer maken om bij mekaar te zijn, dan zit er iets scheef.

Wat denkt ge over de religieuze evolutie hier in Vlaanderen?
De ontkerkelijking hier in Vlaanderen doet natuurlijk pijn, maar geloof me de Wereldkerk leeft. Er is veel vreugde, veel diepgang, diep geloof en vertrouwen. Dat het vooral in bepaalde streken van Europa moeilijker gaat op dit ogenblik is zo, maar de eerste Christenen leefden ook al in een moeilijke, wat eenzame situatie. Zij ook waren een kleine kern , waaruit een kiem opborrelde van geloof , hoop en liefde. Die vreugde wens ik aan iedereen toe.
Monseigneur, misschien nog een laatste vraag : U bent wat men noemt ook titulair Bisschop van Bita. Wat betekent deze titel, ook voor Uzelf?
Bita was een bisdom in Afrika, dat verdwenen is na de val van het Romeinse rijk. Volgens sommigen lag het in de romeinse provincie Mauretania Caesariensis (nu Algerije en Marokko), maar hoogst waarschijnlijk lag het in het huidige Tunesië. Blijkbaar is er niets van overgebleven…  Die titel betekent dus niet veel. Het is wel de gewoonte een bisschop die geen eigen bisdom heeft de titel van een verdwenen bisdom te geven. Zo is de hulpbisschop van Namen titulair bisschop van Tongeren. Van de andere kant heeft het tweede Vaticaans Concilie de hogere bestuurstaken in de Kerk nauwer verbonden met het bisschopsambt en in mijn nieuwe taak moet ik als gelijke met bijna alle bisschoppen in de Kerk corresponderen, raad geven en desnoods beslissen. In elk geval ben ik als bisschop opvolger van de apostelen en deel ik in de volheid van het priesterschap. Door die wijding ben ik dus nog inniger verbonden met de Heer. Meer dan een waardigheid is dit een dienst taak; de echte waardigheid is die van christen zijn en dat deel ik met elke christen, welke taak hij of zij ook vervult.

Monseigneur, namens de parochies van de federatie Averbode hartelijk dank voor dit gesprek.

                   hvl.