Mensen van bij ons – Testelt

E.H. Jozef Willems: 60 jaar priester

Jozef Willems, zoon van Regina Peiten en Frans Willems werd geboren te Testelt op 25 januari 1922. Hij werd priester gewijd op 25/07/1948. Hij was onderpastoor in Oetingen (Pajottenland) en daarna onderpastoor en later pastoor te Rillaar. Tevens was hij aalmoezenier van de Vlaamse seizoenarbeiders. Sinds 1989 is hij aalmoezenier in het rusthuis 'Ster der Zee' in Scherpenheuvel. Naar aanleiding van zijn  60 jarig priesterjubileum gingen we bij hem op  interview.

Wanneer heb jij beslist om priester te worden?
Veel heb ik daar eigenlijk niet over nagedacht. Ik ben daar eerder zowat ingerold. Van thuis uit werd dat een beetje verwacht en gehoopt. Misschien heeft het altijd wel ingezeten, want als ik zes jaar was, ging ik al op tafel staan om te preken. Was dat een teken van een roeping in voorbereiding? Ik heb er in elk geval nooit spijt van gehad dat ik daarvoor gekozen heb.

Hoe kijk jij terug op 60 jaar priesterschap?
Zestig jaar ben ik een gelukkig mens geweest. Nooit heb ik gedacht: waar ben ik aan begonnen. In al die jaren is de kerk heel wat geëvolueerd en de mensen ook. Er is zoveel veranderd en daar heb ik het soms wel wat moeilijk mee. Als priester is het  belangrijkste dat je met een warm hart de Blijde Boodschap verkondigt. Er waren momenten dat ik niet zoveel contact had met mijn familie, maar als je naar missies vertrekt dan moet je hen nog meer loslaten.In die 60 jaar was er elke dag wel iets om blij van te worden. De liturgie en de sacramenten waren voor mij altijd heel  belangrijk, daar heb ik altijd veel aandacht aan besteed. Daar gaat het over het gelovig zijn van mensen en dat is een serieuze zaak, maar ik vind dat er toch ook ruimte moet zijn voor wat humor. Zo kan  je het hart van de mensen raken. Lachen is goed voor de gezondheid.
Het mooiste van de sacramenten is het doopsel; het zijn momenten dat mensen stilstaan bij het wonder van het leven en openstaan voor Gods genade in de kleine kindje...

Hoe zie je de toekomst van het geloof?
Als je ouder wordt is dat niet altijd zo gemakkelijk. Ik zie alles met de ogen van vroeger toen bijna iedereen naar de kerk ging, en het geloof veel meer zichtbaar was in het openbaar leven. De maatschappij is grondig veranderd en in het dagelijks leven van mensen schijnt God geen grote rol meer te spelen.
Maar als je dan de wereldjongerendagen ziet, dit jaar in Australië, dat is  toch hoopvol voor de toekomst.
Spijtig genoeg zijn mensen soms erg kortzichtig. Ze zijn zo met zichzelf bezig dat ze niet ontdekken dat er aan de overkant Iemand is die van hen houdt.
Niets is vanzelfsprekend. Alles is ons geschonken: de mensen aan elkaar en God aan ons.
Het lijkt me dat er vroeger veel meer vriendschap was tussen mensen .Toen keken ze naar mekaar, en nu kijken ze naar de televisie. De buitenkant van de mens geeft de kleur van de binnenkant weer. En zolang die goed is, is er hoop.

Wie vind jij van alle heiligen de interessantste of de meest inspirerende?
De heilige Antonius kan ik niet missen omdat ik 'ne slodderaar' ben ! Die heeft me al vaak geholpen als ik weer eens iets kwijt was.
De heilige Franciscus inspireert mij als een  eenvoudige diepgelovig mens. Ook door mijn werk met de seizoenarbeiders neemt hij bij mij een speciale plaats in. De Franciscanen waren echte seizoenarbeiders: véél preken en tussendoor – om hun kost te verdienen- bij de boeren gaan werken.
Onze lieve Vrouw en Sint Jozef staan voor mij dicht bijeen: samen hebben ze immers Jezus begeleid naar zijn volwassenheid. En Sint Jozef is natuurlijk mijn patroon en hij wordt in Testelt vereerd.
Er zijn echter veel  'heilige' mensen dan wij kunnen vermoeden.
Heiligen die tussen wonen; mensen die Gods genade meedragen en zo ook andere mensen iets laten voelen van Zijn aanwezigheid.

Wat wil je ons nog meegeven voor de toekomst?
Er zijn 168 uren in een week om te leven. Toch zijn er veel mensen die niet één uur willen besteden aan Hem aan wie we het leven te danken hebben. Dat zou toch anders moeten kunnen.
En er is nog iets waar ik vaak naar verwijs: Gods schepping, die ons zoveel te bieden heeft. Alle dagen ontdek ik nog nieuwe wondere dingen en daar ben ik God dagelijks dankbaar voor.

Herman Van Laer en Erik Stynen


Preek van E.H. Jozef Willems bij zijn 60 jarig jubileum op 27 juli 2008

Zusters en broeders,
Ik zie het nog altijd gebeuren.
60 jaar geleden werden wij op deze zondag
met 45 jonge mannen tot priester gewijd.
Als wij na de wijding uit de kathedraal kwamen
stonden al die ouders van die pasgewijde priesters
buiten te wachten.... op ons te wachten.
En al die ouders gingen – voor hun zoon- op de knieën zitten,
ook mijn vader en mijn moeder.
Zij kregen dan de eerste zegen van hun zoon,
ontroerend was dat.
De mensen geloofden toen nog dat God hen lief had
juist zoals gij, die hier nu aanwezig zijt,
gij geloof ook nog dat God U gaarne ziet.
En de priesters hebben de opdracht,
vroeger en nu,
om dàt aan de mensen te komen zeggen,
en dat de mensen hun hart moeten openhouden voor Gods genade
en dat zij ook elkaar moeten gaarne zien
Kijk nu eens, wie er naast U zit
dat is uw broer of uw zuster
want God is toch de Vader van ons allemaal
60 jaar lang heb ik dat mogen zeggen;
in Oetingen, in Rillaar, en hier in het rustoord, in Scherpenheuvel.
Wondere dingen gebeuren er telkens weer, als mensen
samenkomen rond het altaar van de Heer, ook nu, op dit moment.
Daarom staat deze viering in het teken van de DANKBAARHEID.
En dit wil ik er ook nog bij zeggen
60 jaar lang ben ik een gelukkig mens geweest.