Een gesprek met Erik Stynen, de pastoor.

Wie ben je?
Op 27 november 1936 werd ik geboren te Ekeren (Antwerpen)
Mijn vader heb ik nooit gekend want hij werd krijgsgevangen genomen en stierf in Neurenberg (Duitsland). Ik was toen vier jaar. Mijn moeder was toen in verwachting van het derde kind. Mijn vader heeft zijn jongste zoon Leo nooit gekend. Leo stierf toen hij vier maand oud was aan een kinderziekte.
Intussen was mijn moeder met mijn zus Magda en ikzelf terug bij haar ouders gaan wonen in Merksem. Mijn moeder heeft geen gemakkelijk leven gehad. Ze moest Magda, mijn zus afgeven toen ze 25 jaar was. Moeder stierf zelf op 65 jarige leeftijd in 1973. Ik heb heel veel te danken aan het gezin waarin ik ben opgegroeid. Het gezin, bestond uit mijn  grootouders, mijn moeder, en twee ongehuwde broers, die pas op latere leeftijd zijn gehuwd. Bij mijn moeder bewonderde ik haar rotsvast geloof  niettegenstaande alle tegenslagen. Lager onderwijs volgde ik bij de Broeders van Liefde in de Sint Eduardusschool. Vanaf mijn 12 jaar liep ik college aan het sint Jan Berchmanscollege te Antwerpen. In de Sint Franciscusparochie te Merksem  was ik vele jaren misdienaar, en ik heb heel veel te danken aan de Chiro. Wekelijks kwamen wij samen en we beleefden heel toffe kampen in ons eigen 'chiro-heem 'De Burcht' te Westmalle.
We spraken even met enkele chirovrienden....
Pater WimWuyts van Averbode en Paul Staes, een goede vriend, vertelden dat je trommelaar was in de muziekkapel van de Chiro en dat je het moeilijk had om tegelijk te trommelen en in de pas te blijven. Je was leider van 'de kerels', jongens tussen 14 en 18 jaar. Zij vertelden dat je ernstig en rustig was enerzijds, maar toch avontuurlijk anderzijds. Als er ergens boom stond, moesten ze maar zeggen 'je durft niet' en je zat er al bovenin.. als anderen helemaal verfrommeld en uitgewaaid uit een of ander spel kwamen, slaagde  jij erin eruit te zien alsof je pas netjes en proper van thuis kwam. En, voegden  ze eraan, zo heeft hij er altijd uitgezien..
Met veel heimwee namen je chirovrienden afscheid toen je in 1956 besliste om in te treden in de abdij van Averbode.

Waarom naar Averbode?
Dat is niet  zo maar in enkele woorden uit te leggen...Mensen spelen daarin een grote rol. Thuis werd ik opgevoed met belangrijke waarden; eerlijkheid, respect, vriendschap, geloof enz. Ik kwam in contact met Averbode door pater Wim Wuyts. Van hem leerde ik de abdij kennen, met de waarde van in gemeenschap leven, met de liturgie. Het doet je nadenken, het trekt je aan, je neemt de beslissing. Je voelt je thuis met twijfels, vraagtekens, je vindt rust, je studeert, je hebt contacten met veel mensen en met de hulp van de Heer blijf je bij je besluit. Ik legde mijn kleine geloften af op 28 augustus 1958. Ik werd priester gewijd op 30 maart 1963. Sindsdien heb ik de uitdaging aanvaard dat God de bron van mijn leven is. In een tijd als deze is dat een uitdaging die je elke  dag opnieuw gestalte moet trachten te geven. Ik studeerde nog enkele jaren catechese aan de universiteit te Leuven, en vanaf 1965 liep als een rode draad  door mijn leven het werken met jongeren, in de Werkgroep voor Levensverdieping (dit is de opvolger van de Eucharistische Kruistocht), een beweging die vooral tussen de beide oorlogen, veel jongeren mobiliseerde. Toen ik deel uitmaakte van die Werkgroep richtte deze zich vooral op uitgaven voor de scholen. In die tijd maakte ik ook deel uit van de Commissie Jeugdpastoraal van het bisdom Mechelen-Brussel.. Ik leidde ook heel wat bezinningsdagen voor jonge mensen Toen binnen de abdij het  tijdschrift TOP ontstond in 1971 nam ik de vormende bladzijden voor mijn  rekening.. We hadden een enthousiaste redactieploeg, en we wisten vele jongeren te bereiken. Het waren vele jaren van een goede  samenwerking. Enkele jaren ben ik nog verantwoordelijk geweest voor de Vlaamse Filmpjes. Ik heb een vijftal boeken geschreven met bezinningsteksten voor jonge mensen. De vier eerste zijn uitverkocht, alleen de laatste 'Met de adem van tederheid' is nog te verkrijgen. Ik heb altijd getracht in de schoenen van jonge mensen te gaan  staan om te weten hoe ze met hun gevoelens omgingen, gevoelens van vriendschap, tederheid, solidariteit. Waarschijnlijk trof ik de juiste toon, want ik kreeg heel veel reacties van jongeren. Ik heb me nooit een echte schrijver gevoeld,  veel meer iemand die onder woorden bracht wat jongeren voelden.

Was je ook actief buiten de abdij?
Het was de gewoonte dat wij tijdens de weekends  de priesters uit de omtrek gingen helpen. Zo was ik verschillende malen in  Testelt bij pastoor Backx en pastoor Eeckhout, toen de vieringen wegens de verbouwingswerken aan de kerk nog doorgingen in de Concordia. In de parochie van Averbode was ik aalmoezenier van de scouts. Ik had een misdienaarsgroep van de abdij van E.P.De Groot overgenomen. Om leiders te kunnen vormen zocht ik aansluiting bij scouting. Ik ben 10 jaar aalmoezenier geweest. Het was een mooie periode, met flinke leiders  en leidsters. Veel jongeren en ikzelf hebben veel aan die groep te danken.  Verschillende van oud-scouts wonen nu in Testelt. Reeds meer dan 30 jaar maak ik deel uit van Gezinsgroep in Diest, die maandelijks samenkomt. Dat is intussen een echte vriendengroep geworden.

En nu sinds 1982 pastoor te Testelt?
Toen pastoor Eeckhout, met wie ik een heel goed contact had, veel te vroeg stierf, ben ik zelf naar abt Stappers geweest om te vragen of ik  geen pastoor mocht worden in Testelt. Het is weer zo'n beslissing waar ik geen verklaring voor heb. Ik kan wel zeggen dat ik nog geen dag spijt heb gehad van die beslissing. Zo werd ik op 1 november 1982 benoemd te Testelt. Pastoor  Eeckhout liet mij een goed georganiseerde parochie na, en in mijnheer Peeters vond ik een fijngevoelig en diepgelovig priester, met  een groot hart voor alle mensen, en vooral voor de zieken en de kinderen. Het was een voorrecht om met hem te mogen samenwerken. Hij werd op Ter hoeve op handen gedragen, hij kende iedereen en iedereen kende hem. Een parochie is  echter iets heel anders dan het abdijleven. Dankzij de medewerking van velen,  naast mijnheer Peeters en de zusters, ook veel vrijwilligers kom je stilaan tot het besef wat een parochie is, en wat het betekent 'pastoor' te zijn. De 'kerk' is op 20 jaar erg veranderd, maar ik ben ervan overtuigd dat de vraag van de mensen naar zinvolle vieringen en goede preken is toegenomen. Het is  misschien wel moeilijker geworden om mensen te begeleiden op de weg naar het  geloof maar het is zeker niet uitzichtloos. De essentie van de christelijke boodschap, namelijk de liefde voor elkaar en voor God proberen duidelijker te maken in de liturgie en in het dagelijkse leven, is een uitdaging van alle tijden.tn_Ter Hoeve 002 1200
We beschikken over een goede Parochieploeg, een flinke groep Catechisten voor Eertn_Ter Hoeve 003 1200ste Communie, Vormsel en Kindervieringen, een sterke kern van Ziekenzorg, een Zangkoor met dirigent en orgelist, mensen waar we altijd kunnen op rekenen, een Kerkraad, dat ervoor gezorgd heeft dat de dorpskerk zo mooi vernieuwd is en ook de kerk van Ter Hoeve opvolgt (nieuw dak, nooduitgang, vernieuwde  plankenvloer). De KVLV doet op verschillende terreinen flink werk, en ook de Gepensioneerden hebben een goede jaarwerking. Andere bewegingen, zoals de Fanfare, de Toneelkring Sint Pieter, de Gezinsbond, alsook de scholen zijn altijd bereid tot medewerking

(gedeeltelijk uit een interview met Herman van Laer)