Er zijn soms dingen die je storen.
Maar omwille van  de lieve vrede zwijg je.
Toch kunnen er zich situaties voordoen,
waarin je echt je mond moet opendoen.
Leuk is dat helemaal niet,
je riskeert er nogal wat mee.
Maar zwijgen zou onwaarachtig zijn.
Iets dat wezenlijk voor je is
moet je kunnen uitspreken.
Anders ben je ontrouw aan jezelf.
Als het gaat om de grote waarden van het leven,
de keuzes van je hart,
dan kan je niet straffeloos zwijgen.
Wie ben je dan nog?
Je verliest je gezicht,
je verbergt je,
je speelt een dubieus spel.
De 'lieve vrede'
is geen echte vrede.
Niemand is ermee geholpen.

erik